جانا سخن از زبان ما می‌گویی



ـ هروقت یه معلول می‌بینم یاد بی‌عدالتی دنیا می‌افتم ... نگاه کن این دخترُ، اگه زنده نبود راحت‌تر نبود؟!

ـ به نظرت اگر آدم حسود زنده نبود راحت‌تر نبود؟ یا یه آدم خسیس، پرخاشگر، بخیل، وسواسی. تو دلت برای آدمی که معلولیتشُ می‌بینی می‌سوزه، کسی که معلول بودنش دیده نمی‌شه و روانش مریضِ که خیلی وضعش خراب‌ترِ.

ـ ولی مث آدمای دیگه زندگی می‌کنه.

ـ ابداً !!  خیلی وحشتناک‌تر از آدمای حتی معلول زندگی می‌کنه! تو از کسی که پا نداره انتظار دویدن نداری...



(دیالوگ دقیقه‌ی 25 تا 27 فیلم تلویزیونی «خواب زمین» به کارگردانی محمدرضا آهنج و تهیه کنندگی امیرعباس کنی)


با قسمت عدالت و بی‌عدالتی‌اش کاری ندارم، موضوع من نیست
با قسمت بعدش کار دارم ... با چیزی که معمولا آدم‌ها نمی‌بینن ...
با اینکه زندگی بعضی از معلول‌های غیر ظاهری خیلی خیلی سخت‌تر از معلول‌های ظاهری ِ
لااقل کسی از اونا انتظار دویدن نداره اما از اینا ...

.
.
.

خیلی حرف دارم اما گفتنی نیست ...

/ 1 نظر / 15 بازدید
مهندس A

موافقم. البته اگه منظورت اونی باشه که من فهمیدم :)