آخرین آرزو ؟!

راستی را . . .

راستی را که به دورانی سخت ظلمانی عمر می‌گذاریم

کلمات بی‌گناه
                      نابخردانه می‌نماید
پیشانی صاف ‌
                     نشان بیعاری‌ست
آن که می‌خندد
                        هنوز خبر هولناک را نشنیده است


چه دورانی!
که سخن از درختان گفتن
کم و بیش
                  جنایتی‌ست ــ
چرا که از این گونه سخن پرداختن
در برابر وحشت‌های بی‌شمار
                                             خموشی گزیدن است!


نیک آگاهیم
که نفرت داشتن
                          از فرومایگی حتی
                                                    رخساره‌ی ما را زشت می‌کند.
نیک آگاهیم
که خشم گرفتن
                         ‌بر بیدادگری حتی
                                                    صدای ما را خشن می‌کند.


دریغا!
ما که زمین را آماده‌ی مهربانی می‌خواستیم کرد
خود
         مهربان شدن
                             نتوانستیم!

چون عصر فرزانگی فراز آید
و آدمی
             آدمی را یاور شود
از ما
            ای شمایان
                               با گذشت یاد آرید!

 

 

 

سروده‌ی برتولت برشت (Bertolt Brecht)
ترجمه‌ی احمد شاملو ٬ از کتاب همچون کوچه‌ای بی‌انتها

 

 

 


الف .جمعه ۱۱ خرداد ۱۳۸٦

counter for tumblr